Thanksgiving

Ok fullt búið að gerast síðan að ég bloggaði síðast, sem er skammarlega langt síðan en ég vildi hafa nóg að segja. Allt gekk svona meira og minna sinn vanagang eftir að mamma var farin. Í síðustu viku þá reyndar kom einhver gaur upp að okkur Hildi og Höllu á meðan við sátum í rólegheitunum á spjalli á Columbus Circle. Hann fer að segja okkur að hann sé að taka upp einhvern sjónvarpsþátt um stelpu sem er að skrifa grein í Marie Claire og hana vanti að tala við einhvern úti á götu og taka viðtal. Spurði okkur síðan hvort við værum til og við slóum bara til, sveittar og sætar eins og við vorum. Þetta var mjög random eitthvað og við hlógum dátt eftir á. Þessi þáttur á víst að fara í sjónvarpið einhverntímann í mars, spurning hvort maður fylgist eitthvað með. 

Helgin fór eiginlega ekki í neitt. Við fórum í Museum of Natural History á laugardaginn sem var mjög spennandi að sjá. Maður er svo menningarlegur. Á sunnudeginum hins vegar þá var ég inni ALLAN daginn, skúraði frammi og þreif inni hjá mér en það er allt og sumt sem ég gerði á sunnudeginum, fór aldrei útúr húsi. Og svo þegar vikan byrjaði þá áttum við bara 2 daga í skólanum sem var sweet fyrir utan það að líkaminn minn bara vildi ekki hlíða mér heldur var hann svo sannarlega kominn í frí á mánudeginum. Það var ekkert að virka að nota hann. Á þriðjudeginum hins vegar gekk mér bara alveg rosalega vel í tímunum þannig að ég fór inní fríið í mjööög góðu skapi.

Thanksgiving var í gær og ég hafði ákveðið að elda máltíðina, með kalkúna og öllu tilheyrandi. Ég byrjaði daginn áður aðeins. Ég semsagt byrjaði ekki að elda fyrr en um 1 leytið og byrjaði á gulrótunum. Svo var komið að kalkúnanum um hálf3 til að ná að setja hann inn um 3 leytið. Þetta var nú ekki beint flókið, það eina sem var flókið var bara að hann var svo stór og þungur (15 pund) að ég þurfti á hjálp að halda við að setja hann inní pokann. Kalkúninn var kominn inn klukkan 3 og átti að vera inni í um 3 tíma, eins og sagði á pokakassanum. Allavega þá þurfti ég að fara að gera grænu baunirnar sem var nú ekki beint flókið og tók mjög stuttan tíma. Hins vegar var sósan eitthvað annað. Ég hef aldrei búið til brúna sósu sjálf, hef bara horft á Hildi systur og ömmu gera hana en ekkert meira. Þær sögðu mér nákvæmlega hvernig ætti að gera hana og ég bara gerði mitt besta. Tók með naumindum soðið sem kom af kalkúnanum, var mjög erfitt þar sem hann var í pokanum. Ég náði svona rúmum bolla af soði, þó það hafi verið miklu meira bara inni í pokanum. Þannig að ég þurfti að bæta við teningi til að bæta í sósuna. Hafði ekki fundið kalkúnasoð í búðunum þannig að ég notaði bara kjúklingakraft sem var ekki beint það sama. Allavega þá þurfti ég að bæta meira af kalkúnasoðinu útí sósuna til að ná þessu leiðindakjúklingabragði úr sósunni. Setti sveppina útí og allt í góðu með það. Svo hafði ég heldur ekki fundið sósulit í búðunum þannig að sósan var hvít, eða kannski ekki hvít en allavega mjöööög ljós. Það var eiginlega bara fyndið, við útskýrðum það bara fyrir gestunum og þeim fannst hún alveg ljúffeng. Svo þegar loksins átti að taka kalkúnann út þá sé ég að hann er ekki tilbúinn. Það skipti reyndar engu máli því ENGINN af okkur vinum hérna kann að vera á réttum tíma þannig að ég sagði viljandi klukkan 6 þegar ég vildi að þau kæmu 7. Og jú þau komu um 7, alle sammen, en kalkúninn var enn ekki alveg tilbúin. Þannig að við fengum okkur bara aðeins meiri bjór og spjölluðum þangað til. Loksins var kalkúninn reddí og hann var GÓÐUR. Ég er svo glöð að hafa gert þetta því allt var svo ótrúúúlega gott og nú eigum við alveg slatta af afgöngum til að njóta í dag og um helgina:D.

Þetta var alveg ótrúlega skemmtilegt og eitthvað sem ég ætla algjörlega að hafa að hefð allavega á meðan ég bý hérna í Ameríkunni. Er alveg ótrúlega stolt af mér.

- Ólöf

P.s. það er einhver kolbiluð mamma sem býr annaðhvort við hliðina á okkur eða fyrir ofan/neðan okkur sem er alltaf að öskra á krakkana sína á morgnana, og ekkert lítið skal ég segja ykkur. Frekar brútal sko.