Herlegheit

Á laugardeginum tók ég Arnór með mér að skoða Central Park. Hann var voðalega æstur að skoða garðinn þannig að við skelltum okkur. Við röltum um garðinn í þónokkurn tíma því Arnór vildi endilega finna stað þar sem við vorum ein. Skildi ekkert í honum en svo loksins þegar við fundum stað þar sem við vorum ein þá stoppaði hann mig allt í einu. Hann fór að segja mér hvað hann elskaði mig mikið og svoleiðis og dróg svo upp hring:D. Ég fór í algjöra kleinu og vissi ekkert hvað var að gerast. Svo þegar ég loksins komst niður á jörðina þá spurði hann mig hvort ég vildi trúlofast honum og ég auðvitað játaði því. Mér finnst þetta hálfótrúlegt að þetta hafi gerst en svo líður mér líka rosalega vel yfir þessu. Það eru eflaust margir að velta því fyrir sér hvað við erum að hugsa þar sem við erum svo ung en þegar maður veit það þá veit maður það bara og ekkert hægt að útskýra það neitt frekar. 

Jæja, þá héldum við okkar fyrsta almennilega partý um helgina. Á laugardagskvöldinu buðum við vinkonum okkur frá Latin-Amerika að joina okkur í smá drykkju. Hidur og Halla fóru út að sækja þær á lestarstöðina um 9 leytið og voru ekki komna fyrr en um 10 til baka því þær villtust víst eitthvað þessar elskur, Tatiana og Natalia. Nehuian fór uppúr lestinni á einhverjum kolvitlausum stað þannig að þær þurftu að fara alla leið að sækja hana síðan líka. En Camila á ekki síma, eða á aldrei inneign, þannig að það er ekki hægt að hringja í hana og við vissum ekkert hvar hún var eða neitt þannig að við fórum bara heim og þurftum að bíða eftir að hún hringdi í okkur. Svo loksins hringdi hún í okkur og við fórum að sækja hana. Og þá byrjaði ballið sko. Það mættu einhverjir gaurar heim til okkar sem við þekktum ekki rassgat. Ég var ekki alveg að fíla það að bjóða bara einhverjir hérna upp í íbúðina okkar en þeir voru svosem ágætir og ég nennti ekki að vera með bögg. Annar þeirra var samt semí ógeðslegur og hét Amen (líka kallaður Jesus) og hinn hét Walter (kallaður Young Skywalker). Amen var alltaf að snerta stelpurnar á óþægilegum stöðum og okkur fannst hann frekar creepy. Langar aldrei að fá þessa menn inn til mín aftur. Partýið var orðið helvíti hresst, enda var nóg til af bjór og einhver mætti líka með Malibu flöskur þannig að það var nóg til fyrir alla. Svo fannst mér svo kjánalegt að allir voru að kalla þetta "engagement-party" sem er svoooo bandarískt og ég var eiginlega ekki að fíla alla þessa klisju. En ég meina maður er nú í USA. 

Það var hringt á dyrabjölluna okkar í miðjum herlegheitum og einhver bara opnaði fyrir þeim sem var að hringja eins og ekkert væri sjálfsagðara. Athugaði ekkert hver þetta væri eða neitt. Svo voru þetta einhverjir gaurar sem strákarnir sögðu að væri ekki "good company" og þá fylltist mælirinn. Ég varð svo brjáluð að einhver hefði bara hleypt þeim inn og ég sagði bara:"Nei, þið eruð ekki velkomnir og rak þá út". Ég vil ekki fá hvern sem er hérna inn. 

Eftir þetta fór partýið eiginlega bara hægt og rólega að taka enda en partý er ekki partý ef enginn ælir og auðvitað þurfti einn óþekktu strákanna, Young Skywalker, að æla á gólfið þegar hann var að klæða sig í skóna. Ég var inni í herbergi að klæða mig í náttföt þannig að ég kom ekkert nálægt því að þrífa það upp sem var mér mjög mikill léttir en ég hins vegar fann mikla fýlu koma inn í herbergið okkar Arnórs. Ég hefði örugglega lamið drenginn eða eitthvað hefði ég verið frammi, svo pirruð var ég. En loksins voru allir farnir út, nema náttúrulega spænsku stelpurnar því þær ætluðu auðvitað að gista bara. Þær búa allar svo lengst í burtu að við gátum ekki látið þær taka lestina hvað þá leigubíl. 

Daginn eftir vöknuðum við öll frekar ógeðsleg og átum öll kókópöffs og drukkum kók:D Við reyndar þurftum að komast að því þegar við vöknuðum og vorum öll að pissa í okkur að klósettpappírinn var búinn í húsinu þannig að Arnór yndi skrapp útí búð og keypti það sem vantaði. Svo skelltum við Arnór okkur á kaffihús bæjarins, fengum okkur góðan morgunmat og skruppum niður í Chinatown og á Canalstreet og Broadway. Arnór verslaði sér nokkra hluti, skó, boli og jakka, en ég lét það vera að fá mér eitthvað þar sem ég á ekki einu sinni nóg pening til að fá mér að borða. Verð víst bara að svelta í einn dag í viðbót. 

En ég nenni ekki að skrifa meira!

-Ólöf

ARNÓR ER KOMINN!!!

SHITTA-FOKKING-MOTHERFOKKER-FOKKSHIT!!!!!

Arnór gaf mér næstum því hjartaáfall í gærkvöldi þegar hann hringdi í mig um 9 leytið. Við Halla sátum inni í herberginu hennar að horfa á Friends, minding our own business, þegar síminn minn hringdi. Ég stekk fram og sé að Arnór er að hringja. Ég svara honum mjög glöð að heyra í honum og það fyrsta sem hann segir er:"Númer hvað er húsið ykkar í New York?" Ég skildi ekkert hvað hann var að fara með það en ég allavega bara svaraði honum. Þá sagðist hann bara eitthvað vera að chilla í New York og ákvað að kíkja við. Ég missti andann næstum og skildi ekkert hvað hann var að segja því hann var búinn að segja mér að hann kæmi eftir viku. Ég var svo pottþétt á því að hann hefði ekki verið að ljúga og hefði bara óvart sagt mér það. Svo lít ég útum gluggann og sé leigubíl rétt hjá íbúðinni. Ég vissi ekki hvað ég átti að halda og Halla stóð fyrir aftan mig eins og eitthvað gimp hlæjandi af sér hendina. Ég hugsaði ekkert heldur kastaði frá mér símanum og hljóp niður á sokkalistunum. Þegar ég opnaði hurðina niðri sá ég í taxanum að þetta VAR Arnór sem sat þarna í bílnum og var að borga bílstjóranum. Ég brást við mér því að fara í hláturskast og stóð þarna í bleytunni á sokkalistunum alveg sama. Ég hrinti honum næstum um koll þegar ég henti mér á hann og kyssti hann og knúsaði. Hann kom mér SVO SANNARLEGA í opna skjöldu. Mig grunaði bara ekki neitt. En ég er svo hamingjusöm að hann sé kominn til mín elsku ástin mín!!!

Stelpurnar eru að koma í heimsókn til okkar í kvöld og það verður svo sannarlega djammað. Enda gríðartilefni til þess en ég kem að því seinna.

Hamingjukveðjur frá Harlem, Ólöf

Miðvikudagur

Vikan líður eins og ég veit ekki hvað. Þetta líður allt svo hratt hérna þegar það er svona mikið að gera hjá manni sem er nú eiginlega bara jákvætt. Þetta var orðið svo leiðigjarnt hérna þegar við vorum ekki byrjaðar í skólanum, þá höfðum við aldrei neitt að gera. Ég átti bara þokkalega helgi fyrir utan þetta leiðinda atvik þarna á laugardagskvöldinu. En ég reyni bara að láta það fara framhjá mér og hugsa ekki um það, þarf svo að redda mér fölsuðum skilríkjum;). 

Við Halla áttum ljúfan dag á sunnudeginum eftir að ég blótaði dyraverðinu í gríð og erg í blogginu mínu. Við skelltum okkur downtown í Victoria's Secret og ég verslaði pínu smá. Maður getur eiginlega ekki annað en að kaupa sér eitthvað þegar maður fer í þessa búð því það eru alltaf svo góð tilboð í gangi og svona:D. Svo röltum við niður Fifth og alveg niður á Union Square þar sem einhver markaður var. Það er það sem mér finnst svo frábært við þessa borg að þú þarft bara að vera á röltinu einhversstaðar og það er alltaf einhverjir markaðir eða eitthvað sem þú getur fundið og skoðað fullt af skemmtilegum hlutum. Svo er maturinn svo rosalega góður á þessum stöndum; ferskir ávextir, gyro og margt fleira. Þetta er svona hverja einusu helgi. Eftir að hafa skoðað okkur um á markaðnum fórum við í Virgin til að ég gæti keypt mér Sex and The City seríu fyrir næstu vikuna. Er búin að temja mér það og er komin uppí þriðju seríu. Svo er það Friends næst (tók reyndar með mér 1. og 2. seríu á Friends). Halla gerði stórkaup í Virgin og var svo sannarlega ekki að sjá eftir því. Hún keypti sér klassadiska. 

Sáum líka celeb í Virgin. Dverginn sem leikur í Death at a Funeral. Hann leikur í fullt af myndum, man bara ekki akkúrat núna hvaða myndum. 

Eftir stórkaup í Virgin vorum við orðnar ansi soltnar þannig að við fórum í Whole Foods sem var hinum megin við götuna og gripum pízzasneið og ferska ávexti með okkur. Svo má auðvitað ekki gleyma Vitamin Water, það þarf alltaf að fylgja. Þetta er svo ótrúlega gott og það sem er enn betra er að það er rosalega hollt, fullt af vítamínum og svona:D.

Í gærkvöldi skelltum við okkur í bíó. Við ætluðum upphaflega að sjá Vicky Christina Barcelona, nýju Woodie Allen myndina, en allt kom fyrir ekki. Myndin var semsagt ekki sýnd á þeim tíma sem við héldum að hún væri sýnd þannig að við skelltum okkur á Burn before Reading með Brad Pitt og George Clooney. Hún var svosem alveg fyndin, voðalega kaldhæðin, en mér fannst hún eiginlega ekki 12 dollara virði. Reyndar var eitt mjög jákvætt þetta kvöld. Ég var í stígvélunum mínum sem mamma keypti fyrir mig í sumar og ég fékk tvisvar hrós fyrir hvað ég væri í flottum stígvélum. Bara fólk útá götu sem varð bara endilega að segja mér hvað ég var í flottum stígvélum. Svo var stelpan sem var að selja nammið í bíóinu alveg rosalega nice. Spurði okkur á fullu um Ísland og svona. Maður fær það ekki oft frá kvenkyninu hérna á þessum slóðum. Stelpurnar hérna eru almennt mjög bitchy!!!

Næstu helgi ætlum við að bjóða Latínó vinkonunum okkar í heimsókn í ghettóið. Þær eru hálfsmeykar en við kennum þeim á þetta bara. Þær eru svo frábærar. Þær tóku víst alveg klikkað djamm síðustu helgi og við ætlum svo sannarlega að láta þær endurtaka það í þetta skipti með okkur

En ég er farin að tala við kærasta minn á msn!! 

- Ólöf

p.s. endilega kommenta, það er svo gaman að fá komment:D!!

Andskotans Aldurstakmark

Ok, við stelpurnar vorum farnar að sætta okkur svona þokkalega við að við getum ekki farið inná skemmtistaði hérna og svona en svo í gær þá fylltist mælirinn algjörlega hjá mér. Ég var búin að redda okkur stelpunum miða á Mugison tónleikana, sambönd sko. Nei semsagt frændi Arnórs, Biggi, er rótari fyrir Mugison hljómsveitina og hann fékk miða fyrir okkur. Við erum búnar að vera sjúúúklega spenntar að fá að fara á þessa tónleika í heila viku núna. Svo í gær var loksins komið að því og ég var búin að kaupa mér nýjan bol og allt. Við mætum á staðinn og ég segi við dyravörðinn að við séum á gestalistanum en honum er drullusama um það og biður okkur bara um ID. Ég sýni honum mitt og hann gerir enga athugasemd (greinilega mjög heimskur maður) en svo sýnir Hildur honum sitt og þá bannar hann okkur að fara inn því hann sér að Hildur er ekki orðin 21 árs. Ég sagði eitthvað:" We are on the fucking guest list" og hann hlustaði ekkert á mig. Svo hófst biðin endalausa. Biðum fyrir utan staðinn í svona allavega háfltíma og ég á fullu að reyna að hringja í Bigga og sendi honum sms. Svo loksins kom hann út um háfl9 og ætlaði að reyna að hjálpa okkur að komast inn. Byrjar á því að reyna "þær eru með mér" moveið sem var ekkert að virka því þeir spurðu strax um ID. Þá tók hann klassíska "þær eru ekki með skilríki" moveið sem þeir afskrifuðu alveg eins og skot. Vildu ekkert vinna með okkur hérna. Biggi fór þá inn og talaði held ég við managerinn og læti og var alveg í svona 20 mínútur að reyna að koma okkur inn. Það endaði með því að hljómsveitin kom öll út, The Mugsion, og þeir voru allir að reyna að hjálpa okkur. Biggi sagði held ég meira að segja að við værum að fara að spila með hljómsveitinni og eitthvað þannig rugl. En já semsagt á endanum þá fórum við í bömmer heim með lestinni og tókum Ólöf Ruth með okkur. 

Það var reyndar eitt soldið fyndið að á meðan við vorum að bíða eftir að Biggi var að reyna að redda okkur þá kynntumst við tengdó hans Mugison. Semsagt pabba hennar Rúnu. Þau búa í Connecticut í einhverju húsi þar hjá eitthvað svaka stóru vatni og þau eru alltaf að sigla og elda góðan mat. Hann gaf okkur símanúmerið sitt og e-mailið og sagði okkur að hafa samband við sig því að allir væru velkomnir heim til þeirra í mat og nóg pláss fyrir alla til að gista. Hann var alveg rosalega nice gæi, ótrúlega fyndinn. Talaði svona hálfa íslensku, hálfa ensku. En já kannski höfum við bara samband og bjóðum okkur í mat til þeirra við tækifæri. 

En eitt var mjöööög fyndið. Arnór var búinn að segja mér að ég gæti reynt eins og ég vildi að fá það uppúr Bigga hvenær hann kæmi og hann myndi ekki gefa sig. Svo þegar ég var að tala við Bigga þá sagði hann:"Kemur Arnór svo ekki í október?", og ég bara:"UUUhhh, veit ekki. Hann hefur náttúrulega ekki sagt mér neitt." Biggi:"Jú, ég held hann komi 9.október." Þannig að Arnór þetta var svo sannarlega ekki flókið, ég þurfti ekki einu sinni að spyrja hann. FACE!!!

Svo er það skólinn aftur á morgun. Enn ein vikan af þreytuverkjum en það er bara gaman. Ég fylltist svo gríðarlega mikilli orku í Horton-tíma á föstudeginum og ég vona að það verði aftur þannig á morgun. Milton Meyers er besti kennari í geimi!!

Þar til næst - Ólöf

Taumlaus gleði

Þá er ég búin að fá mér nýja tölvu:D! Fékk mér svarta MacBook sem var reyndar í dýrari kantinum en ég er mjög ánægð með hana. Þarf svo bara að finna út hvernig ég get transferað upplýsingarnar á gömlu tölvunni inná nýju tölvuna. Ekki nóg með að ég er komin nýja tölvu heldur erum við að fara að fá internetið í íbúðina okkar. Þessi yndislega kona sem er húseigandinn hjálpaði okkur með þetta. Hún er svo frábær að ég er alveg í skýjunum yfir hvað við lentum í góðri íbúð. Þannig að það er endalaus gleði hjá okkur!!!

Reyndar er ekki alltaf gleði hjá okkur stelpunum. Í gær vorum við bara í chillinu heima, ég nýkomin úr sturtu og eitthvað, þegar við heyrðum allt í einu svona 4-5 hvelli sem hljómuðu eins og flugeldar. En svo þegar við kíktum út sáum við að allir sem voru úti höfðu hent sér í götuna og bakvið bíla og svona og þá föttuðum við að þetta voru líklegast byssuhljóð. Það er semsagt svona félagsblokk, á vegum ríkisins, á móti íbúðinni okkar sem kallast Lincoln Project og það eru víst svona Project útum allt hérna. Síðan myndast stundum rígar á milli porjecta. En málið var semsagt það að einhver skaut af byssu inni í þessu Projecti. Sem betur fer þá slasaðist enginn en við erum hins vegar semí smeykar núna. Erum reyndar mjög heppnar að við erum búnar að kynnast aðaljöxlunum hérna í hverfinu þannig að við ættum ekki að lenda í neinu veseni;). Svo var víst svona "Shoot out" eins og maður kallar það í sama projecti einhverja nóttina um daginn, við reyndar heyrðum ekkert í því en þetta er alveg semíbrútal hérna víst. Reyndar sagði Lauren (gamli ballettkennarinn á Íslandi) að hún hefði líka heyrt í svona og hún bjó á 74th street þegar hún bjó hérna þannig að þetta er víst bara New York.

Svo er frændi hans Arnórs, Biggi Mugison, að koma á morgun og við fáum að fara á Mugison tónleikana allar saman. Get ekki beðið.......búin að hugsa hverju ég ætli að fara í og svona:D! Svo fara allir að koma hægt og rólega. Held að Arnór sé næsti gesturinn, þó að ég viti ekki hvenær hann kemur, og svo er mamma Hildar væntanleg. Linda frænka Arnórs er líka að koma til NY þannig að ég hitti hana líklegast. Og Kristrún auðvitað. Mamma ætlar vonandi að koma í nóvember þannig að það er bara allt að gerast!!!!!

En nóg í dag, ætla að fara að skoða hvernig fítusa þessi tölva hefur uppá að bjóða!!;)

Ólöf

Ný tölva

Þá er komið að því. Tölvan mín bilaði og ég er búin að vera í pirruðu skap síðan á fimmtidaginn útaf því. Það er fáránlegt hvað maður er háður þessum tækjum. En ég semsagt þarf að kaupa mér nýja tölvu. Ætla að fá Apple tölvu:D:D.....hlakka alveg soldið til að fá nýja tölvu. Hafði hugsað mér að skella mér á einn svartan. Sé bara hvað þetta kostar. Ætla allaveg að skella mér í Apple á eftir!
Það gengur allt miklu betur í skólanum. Maður er farinn að styrkjast helvíti mikið og ég finn alveg gríðarmun á mér. Er meira að segja í svörtu Diesel-buxunum mínum núna sem voru orðnar ALLTOF þröngar á mig áður neég fór út. Þannig að ég er nú bara frekar sátt með lífið eins og það er núna. Svo styttist í heimsóknin hans Arnórs. Ég get ekki beðið eftir að fá ástina mína til mín. Þetta er búið að vera ekkert smá erfitt svona lengi frá honum. Það er náttúrulega næstum því mánuður liðinn.
En já við fengum fyrsta gestinn okkar núna á sunnudaginn. Sandra, vinkona hennar Höllu, kom í heimsókn og var yfir nótt. Fór síðan aftur til baka á mánudeginum. Svo fer að styttast í að fleiri komi í heimsókn. Arnór, mamma hennar Hildar 15.október, mamma mín líklegast í nóvember og svo framvegis:D. Við verðum líka að fara að fylla aðeins uppí íbúðina okkar. Höfum ekkert fengið okkur neitt meira síðan bara þegar við fórum fyrst í IKEA og keyptum eldhúsborð og stóla. Mig langar rosalega að við fáum okkur einhvern lítinn sófa og sjónvarp auðvitað. Það er alveg fáránlegt samt hvað við sökum ekki sjónvarpsins meira. Gossip Girl og allt byrjað og við ekkert inní þessu. Frekar glatað! ´

Laugardaginn síðasta kom Ólöf í heimsókn að tékka á okkur hérna í Harlem. Kom í fyrsta skipti í íbúðina og leist bara helvíti vel á hana. Hún auðvitað tók með sér Bacardi romm með sér svo að við gætum nú loksins notað þessa hristara sem við eigum. Við blönduðum í nokkra Mojio, og auðvitað var ég barþjónninn, og það var unaður. Fengum líka annan gest upp til okkar. Buðum Bourbon að joina okkar í nokkra drykki og svo ætluðum við að færa okkur yfir til einhvers vinar hans sem að hans sögn átti Terrace með risastóru borði og fullt af stólum. Síðan þegar við mættum á staðinn þá voru bara hann, dóttir hans (sirka 19 ára) og einhver annar gaur inni í íbúðinni að reykja gras. Þetta var sko viðbjóðslegasta íbúð í geimi. Það var ekki mikið inni í henni, bara einn stór hornsófi, sófaborð og sjónvarp og svo borðstofuborð með stólum við. Svo spurðum við um þennan terrace og það var bara eitthvað pínulitlar svalir með einu litlu borði og einu skitnum stól. Við hlógum eins og ég veit ekki hvað þegar við komumst að því. En þetta var nú bara gaman þrátt fyrir ógeðslega íbúð. Sátum bara í chillinu að spjalla.

Svo á laugardaginn erum við stelpurnar að fara á MUGISON tónleikana sem VIP-gestir:D:D:D. Það er svona þegar maður þekkir rétta fólkið;).

En allaveg, við heyrumst þegar ég verð komin með nýja tölvu:D!!! GLEÐI!!

3 vikur!

Það eru komnar nýjar myndir inná myndasíðuna mína. Linkurinn er hér til hægri á síðunni. Svo getiði líka tékkað á bloggum stelpnanna og myndunum hennar Hildar.

En já nú eru þrjár vikur liðnar síðan við mættum á svæðið. Það styttist í mánuðinn. Þetta eru búnar að vera heljarinnar þrjár vikur og margt búið að gerast hjá okkur. Um helgina förum við í okkar fyrsta partý, loksins. Ólöf reddaði okkur, fann eitthvað partý (fyrir litlu börnin þar sem við erum ekki orðnar 21) sem er fyrir 19 ára og eldri. Við hlökkum mjöööög til. Svo er búið að bjóða okkur í African-American skrúðgöngu sem verður á sunnudeginum hérna í Harlem. Borboun, gaur sem við kynntumst sem er alltaf að hanga í Barber shoppinu við hliðiná, bauð okkur að koma. Sagðist endilega vilja fá okkur. Hann er mesti snillingur sko. Hann er svona rétt rúmlega þrítugur, örugglega atvinnulaus, og er alltaf á röltinu. Hann er með bling í báðum eyrunum og alveg ótrúlega fyndinn. Ruglar okkur Höllu alltaf saman, sem er ótrúlegt þar sem við erum eins og svart og hvítt. Svo erum við alltaf að hitta á hann á leiðinni heim úr skólanum. Það er svo geðveikt gaman alltaf að hitta hann. Tökumst alltaf í hendur svona eins og alvöru svertingjagaurar gera, ef þið vitið hvað ég meina;).

Var í tíma í dag og ég fékk á tilfinninguna eins og að tvær stelpur sem eru með mér í tímum, sem eru btw 18 ára og alveg frekar fáfróðar, þoli mig ekki. Hef reynt að tala við þær en það er useless, þær vita ekki neitt um lífið. Svona alveg ótrúlega týpiskir Bandaríkjamenn. Allavega þá semsagt byrjaði það eiginlega í jazzi á þriðjudaginn þegar ég var í hóp í horninu með annarri þeirra. Hún var alltaf að fara ofan á mig sem þýddi að ég gat ekki gert æfingarnar almennilega þannig að ég endaði bara með því að segja við hana að hún væri alltof nálægt mér og að hún þyrfti að færa sig aðeins lengra. Svo í morgun var ég í Horton og var að fara að gera æfingu og hin stelpan, þær eru semsagt vinkonur, stóð frekar nálægt mér. Ég sagði "Watch out", því ég var að fara að sparka fætinum út. Svo kemur hún yfir gólfið, búin að gera æfinguna, og segir "You watch out" við mig. Ég bara "What". Svo voru þær alltaf að gefa mér ill augu og svona. Voðalega spes. En what the hell mér er drullusama. Kannski fer það í taugarnar á þeim hvað ég er miklu betri en þær;). Hehe!!!

Peace out peeps....Ólöf

10. september

Vikan hálfnuð hjá okkur stöllunum hérna í Harlem. Ég er strax farin að hlakka til helgarinnar. Ekki það að það er leiðinlegt í skólanum, þvert á móti, hlakka bara soldið mikið til að þurfa ekki að vakna hálf7 um morguninn og geti bara sofið út. Miðvikudagar eru alltaf frekar chillaðir skóladagar hjá mér. Fer í Horton tíma með Milton Meyers, yndislega sætur maður sem er alveg ótrúlega skemmtilegur. Hann er alveg rosalega nice en á sama tíma mjög strangur sem maður þarf alveg á að halda. Síðan fórum við stelpurnar í eins og hálfs tíma hlé. Það var voða kósý. Sátum bara fyrir utan skólann okkar og ég lagðist bara útaf og dottaði örlítið. Eftir hléið var Body Conditioning hjá mér með henni Wendy Amos. Hún er líka svona eldri kona sem er alveg ljúfari en allt en aftur á móti mjög hörð við mann. Það þýðir ekkert að hangsa í tímum hjá henni. Eftir Body Conditionin tók við tveggja og hálfs tíma pása sem ég er í á hverjum einasta degi. Alltof löng pása að mínu mati en svona er þetta. Í breikinu mínu kynntist ég fullt af nýjum stelpum. Ég kynntist þremur stelpum frá Suður-Ameríku (Costa-Rica, Chile og Kólumbíu) og ein er frá Hollandi. Þær voru alveg rosalega skemmtilegar. Hef verið að reyna að tala við bandaríska krakka en við erum allar frekar sammála um að það er svo erfitt að tala við þessa krakka. Þau hafa svo allt aðra hugmynd um lífið en við. Þau eru alveg rosalega fáfróð um heiminn og tala um allt aðra hluti en við höfum áhuga á eins og t.d. hvort að þær eru í sokkum eða ekki í kringum kærastana þeirra því þær eru með svo ljóta dansarafætur o.s.frv. Ég bara get ekki talað um svona yfirborðskennda hluti. En stelpurnar frá Suður-Ameríku eru alveg órtúlega nice og mjög jarðbundnar.

Núna sit ég bara ein á La Perle Noir, kaffihúsinu okkar, og er að hanga á msn og svona. Sem ég geri ég hverjum einasta degi eftir skóla. En ég ætla að segja þetta gott í dag. Stelpurnar eru að bíða eftir mér að fara niður í bæ. Þangað til næst!!

- Ólöf

8. september

Skólinn aftur kominn á fullt eftir ljúfa helgi sem var reyndar gríðarlega fljót að líða. Á föstudeginum áttum við að fá rúmbotnana okkar, svona gaurar undir dýnurnar okkar til að hækka rúmin (erum búnar að sofa með dýnuna á gólfinu í 2 vikur). Botnarnir áttu semsagt að koma milli 17 og 21 um kvöldið á föstudeginum. Síðan þegar þeir komu aldrei þá ákvað ég að hringja og athuga með þetta allt sama. Ég fékk einhvern gaur í símann sem vísaði mér á annan gaur og þá kom bara talhólf. Þá hringdi ég aftur og þá gat fyrsti gaurinn víst alveg hjálpað mér eftir allt saman. Eftir mjööööög langan tíma í símanum fékk ég að vita að sendingin okkar átti að vera að bókuð. "Hvaða vitleysa er það?" æpti ég í símann, ætlaði sko ekki að láta þetta líða. Þá sagði hann mér að málið væri það að þeir hefðu reynt að hringja í okkur til að staðfesta tímann en þá erum við náttúrulega búnar að skipta um símanúmer, komnar með bandarísk númer, þannig að við gátum ekki svarað. Þá bara ákváðu þeir að hætta við að senda okkur fokking rúmin. Algjört helvítis kjaftæði! Og það sem ég þurfti að gera var að hringja í eitthvað enn annað númer daginn eftir. Ég var orðin ansi pirruð en ég ákvað að láta það ekki bitna á manninum þar sem hann var "in the assembly department and not supposed to do this" eins og hann orðaði það. Alveg rosalega spes hvað maður fær lélega þjónustu hérna í Ameríku á sumum sviðum. Klukkan var 9 um morgun á laugardeginum þegar ég vaknaði og hringdi í þetta númer. Þar fékk ég að tala við konu sem sagði mér aftur að það átti eftir að bóka sendinguna. Sagði mér svo að við fengjum þetta ekki fyrr en á þriðjudeginum. Ég hló beint framan í hana og sagði að ég ætlaði svo sannarlega ekki að sætta mig við það heldur ætlaði að fá sendinguna í dag. Þá sagði hún "I will call you back ma'm, I will do the best I can". Aldrei hringdi konan aftur heldur hringdi voðalega indæll maður í mig um 11 og sagði mér að botnarnir kæmu milli 2 og 6. Loksins fengum við botnana okkar um hálf4 sem var ljúft og nóttin, laugardag til sunnudags var ljúflegasta nóttin hingað til:D.

Á sunnudeginum fórum við Hildar í smá trans. Fórum niðrí í bæ í þeim tilgangi að bara chilla og hafa það kósý. Byrjuðum á að fara í Barnes and Noble að fá okkur kaffi og bækur, alltaf klassískt, og svo röltum við á 5th avenue til að skoða í búðir:D. Við löbbuðum framhjá Fashion Week tjöldunum og þar stóð FULLT af fólki fyrir utan með skilti í einhverjum skrýtunum kanínubúningum að æpa eitthvað að það ætti að hætta að drepa dýr fyrir föt og svo framvegis. Það var alveg ótrúlega fyndið, því þetta voru alveg eins aðstæður eins og í Sex and the City þegar Samantha fékk yfir sig rauða málningu þegar hún var að labba af Fashion Week því hún var í hvítri kápu. Mjög fyndið. Við röltum áfram og fórum í Saks 5th avenue beint á 8. hæðina, shoe heaven. Það var meira að segja sér lyfta sem fór bara upp og niður á milli 8. hæðarinnar og groundfloor. Þetta var dýrlegt, allt morandi í merkjaskóm. Louboutin, Gucci, Chanel, Fendi o.s.frv. Það var ógeðslega gaman að skoða og máta 800 $ skó:D Svo auðvitað fór Hildur í transinn sem ég talaði um áðan og fékk sér skó. Alveg crazy en já við semsagt drifum okkur aftur í Harlem til að ná í vísakortið hennar Hildar og veskið mitt, fórum svo alla leið aftur niður í bæ. Hildur keypti sér Chanel skó og Nine West hæla og ég keypti mér Nine West hæla á útsölu:D. Mjög góð kaup hjá okkur að mínu mati! Tek myndir af mér í skónum og skelli myndunum á netið. Heyrðu já og svo kemur ný syrpa af myndum af morgun, nennti ekki að taka myndavélina með á kaffihúsið núna. Svo var bara skóli í dag, same old same old.

Fórum rendar í okkar fyrsta Theater Arts tíma og það er bara mjög skemmtilegt. Hún er bara í rauninni að kenna okkur að fara út í heiminn eftir skólann og finna okkur vinnu. Hvernig við fáum okkur Agent og hvað við þyrftum að gera í áheyrnarprufum o.s.frv. Förum í söngtíma, leiktíma og svona kemur rithöfundur og talar líka við okkur. Hahahahaha! Við í söng!!!!!!

Nóg í dag......Ólöf

5.september

Þá er fyrsta skólavikan búin. Ég er að deyja í fótunum og bakinu, klikkaðar harðsperrur. Líður samt svoooo vel að vera farin að hreyfa mig aftur og bara farin að DANSA aftur. Þrátt fyrir það að ég er ennþá ekki alveg nógu ánægð með annan ballettkennarann minn þá eru hinir tímarnir alveg mjög skemmtilegir. Þessi kennari er alveg kafli fyrir sig. Hann heitir Mr. Atwood og er kall um fimmtugt, líklegast svona 55 ára, og hann er með grátt hár yfirgreitt yfir skallann. Svo er hann alltaf í sweat-pants sem eru girtar uppí háls og alveg ótrúúúúlega grannur maður. hann er með brjálaðan útsnúning og þrátt fyrir háan aldur þá er hann ennþá með fæturnir yfir 90° og læti. Svo alltaf áður en hann sýnir æfingar þá byrjar hann að söngla. Það er reyndar mjög fyndið. Málið er bara það að hann leggur svo klikkaðslega mikla áherslu á að gera allar, og þá meina ég ALLAR, æfingar svo ótrúúúlega hægt. Það er reyndar þannig séð alveg hollt fyrir mig þar sem ég þarf svo mikið að vinna að því að ná útsnúningnum aftur. Hann er í algjöru fokki hjá mér. Reyndar fór það aftur soldið í taugarnar á mér að ég sé á 3. leveli því að ég var að horfa á tímann hjá stelpunum, level 4, og ég sá alveg nokkrar stelpur sem mér fannst ekkert betri en ég. Það er soldið mikill bömmer þegar maður sér það en svona er þetta bara.
Var í ballett með hinum kennaranum í gær, sem ég er með á þriðjudögum á fimmtudögum, og hann heitir Pedro Ruiz. Hann er af spænskum ættum og segir öll ballettorðin með svona spænskum hreim. Ótrúlega skemmtilegt að hlusta á hann. Svo er hann alveg rosalega skemmtilegur, gerir mjöööög skemmtilegar æfingar. Væri frekar til í að hafa hann þrisvar í viku og Mr. Atwood tvisvar en svona er lífið.

En ég VERÐ að segja ykkur frá jazz-kennaranum mínum. Hann er alveg æðislega fyndinn eitthvað. Þetta er án gríns svona sextugur kall með skalla og svona smá skegg. Og hann er fyndnari en ALLT. Hann talar eins og hann sé svona 16 ára svört stelpa. Alltar að smella fingrunum og segja orð eins og "Boooty" og "Giiiiirl". Ég hætti ekki að hlægja í tímanum hans. Það sem er þó soldið fúlt er að ég er bara með hann tvisvar í viku. Langaði soldið að skipta yfir í tímana sem stelpurnar eru í. Það er Jazz 3 en ég er í Jazz 2 og ég veit alveg að ég get verið í erfiðari tímum í jazzi. En svo eru þeir alltaf svo rosalega seint og þá væri ég alltaf búin 4.20 í skólanum og svo á föstudögum 5.50, sem mér finnst soldið mikið:S. Ég ætla bara að láta nægja að vera í þessum tímum allavega fram að jólum, og bara kick ass:D. Svo sé ég til hvort ég skipti ekki bara eftir jól.
Svo er það náttúrulega Body Conditioning. Konan sem kennir það er alveg dýrleg. Hún er líka svona um 50 eða 60 ára gömul og rosalega fyndin í útliti. Alveg ótrúlega lífsglöð og alltaf brosandi. Það er alveg ótrúlega erfitt í tímum hjá henni, brjálaðar magaæfingar og læti, mjög að fíla það.

En nóg í dag! Læt heyra í mér um helgina!

- Ólöf

Músafjandi

Við stelpurnar keyptum músagildrur í gær til að drepa þetta ógeðslega kvikindi, eða mögulega fleiri, í íbúðinni okkar. Í gærkvöldi þegar við vorum að fara að sofa þá ákváðum við að láta reyna á það og settum upp músagildru með pepperoni í og settum hana beint fyrir framan ofninn þar sem Hildur hafði séð músina daginn áður. Hildur og Halla fóru inn til Hildar að horfa á Little Britain og ég fór inn til mín að horfa á Friends. Ekki leið langur tími þar til við heyrðum músagildruna poppa saman og eitthvað viðbjóðslegt tíst. Ég fraus í rúminu og gat ekki hugsað mér að standa upp til að tékk á þessu. Hildur kallaði á mig að drífa mig fram og athuga þetta og við vorum þannig í soldinn tíma að öskra á hvora aðra. Mjög dramatískt! Þegar við loksins þorðum að fara fram, í skóm auðvitað, þá sáum við að músin var ekki enn dauð heldur var bara föst með aðra löppina eða eitthvað og var hægt og rólega að færa sig undir ísskápinn. Ég var að fara á taugum þarna, titraði eins og ég veit ekki hvað og við vissum ekkert hvað við áttum að gera. Höfðum aldrei lent í þessum aðstæðum áður. Síðan breyttist ég allt í einu í eitthvað drápskvendi, tók ruslatunnuna, dróg músafjandann undan ísskápnum og skellti tunnunni ofan á. Þarna var músin núna undir tunnunni og við sátum allar í kring. Og ennþá heyrðust hljóð frá henni að engjast um! Þetta er það viðbjóðslegasta sem ég hef lent í á ævinni. Þegar músin vildi ekki deyja þá tók ég fram kakkalakkaeitrið sem stelpurnar höfðu líka keypt og spreyaði nógu af því undir tunnuna. Þannig að núna erum við með fullt lúsum eflaust og bakteríum eftir músaógeðið á gólfinu plús skordýraeitur. Á endanum drapst fjandinn, eða svo við héldum, og við reyndum að fara að sofa. Fórum allar inní sitthvort herbergið, lokuðum hurðunum og settum ferðatöskurnar okkar og dót fyrir hurðarnar svo að fleiri mýs kæmust ekki undir dyrnar.
Ég kom heim úr skólanum í dag, stelpurnar voru lengur en ég, og ég ætlaði mér að henda kvikindinu í ruslið. Þegar ég kom heim byrjaði ég á að opna glugga því það var ekki góð lykt í íbúðinni. Síðan lyfti ég ruslatunnunni og ætlaði að henda fjandanum en neinei þá bara skaustu hún undan tunnunni og fór undir stólinn, sem var í íbúðinni þegar við komum. Hún fokking leysti sig úr gildrunni og var ekki dauð. Og það sem var enn skrýtnara var að þegar ég færði stólinn fann ég hana ekki aftur, þannig að það er örugglega önnur hola þar einhversstaðar. Ég hoppaði í sturtu og dreif mig út eins og skot. Ég get ekki hugsað mér að vera þarna, langar ekki að búa þarna:(.........er að verða þunglynd eða eitthvað!!!!

Þetta er ekki í lagi og við ætlum strax til húseigandans þegar hún kemur heim úr vinnunni að segja henni frá þessu. Við ætlum að heimta að hún panti menn í þetta til að koma og fjarlægja gatið (sem við höldum að sé bakvið ofninn) og sótthreinsi svæðið!
Við getum ekkert sofið andskotinn hafið það! Hver veit nema að einhver viðbjóðsleg rotta skríði næst undan ofninum! Guð minn góður, ég vil ekki einu sinni hugsa um það. Og það sem var líka enn verra var að Hildur sagði að músin sem fór í gildruna í gær var miklu minni heldur en þessi sem hún sá þannig að það eru FOKKING FLEIRI MÝS ÞARNA!!!!!!!

- Ólöf, buguð (mig langar ekki heim:( )

Fyrsti skóladagurinn minn!

Ég ætla að byrja á því að segja ykkur hvað kom fyrir okkur stelpurnar í gærkvöldi. Hildur sat í chillinu útí gluggakistu eins og venjulega bara að lesa bók og horfa útum gluggann. Ég var inní herbergi að horfa á Friends og Halla var í baði þegar allt í einu Hildur æpir upp og kallar á okkur. Hún sá fokkin mús í íbúðinni okkar undir ofninum, AAAAAAHHHHHHHH. Við fórum alveg á taugum og ég lokaði mig af inní herbergi eins og skot. Ætlaði mér að fara að sofa værum svefni svona fyrir fyrsta skóldaginn. Ég svaf nákvæmlega ekki neitt. Dottaði svona við og við en ég bara gat ekki hætt að hugsa um þessa andskotans mús undir ofninum okkar.
Svo hringdi vekjaraklukkan klukkan hálf7 í morgun ég gat ekki hugsað mér að þurfa að vakna og fara í danstíma. Ég dreif mig úr rúminu eftir eitt snooz og skellti mér í sturtu. Við vorum komnar í skólann rétt rúmlega 8 og tíminn okkar byrjaði kl.8:30. Við vorum saman í Horton-tíma sem var ótrúlega skemmtilegt og kennarinn alveg frábær. Hann heitir Milton Meyers. Eftir Horton var eins og hálfs tíma hlé og við vorum bara að hanga, vissum ekkert hvað við áttum að gera í svona nýjum skóla og svona. Síðan fór ég í Body Conditioning og konan sem kenndi það var alveg ótrúlega fín. Hún var rosalega fyndin í útliti með einhvern skrýtinn klút á hausnum og svona. En ég hlakka mjög til að verða stælt og flott.
Eftir Body var ég ein í tveggja og hálfs tíma hléi og svo kom ballett. Maðurinn sem var að kenna var alveg ótrúlega fyndinn í útliti, rosalega grannur og hávaxinn, frekar gamall með vangefið mikinn útsnúning. Hann lét okkur gera auðveldustu æfingar í geimi og ég trúði því ekki að ég væri í þessum hóp. Að ég væri svona léleg að vera sett í þennan hóp. Mér leið eins og að ég væri að taka risaskref niður á við. Vorum að gera æfingar eins og ég var að gera fyrir svona 10 árum síðan. Mér finnst það glatað og ég vona að annað hvort sjái hann að ég eigi ekki að vera þarna eða að ég verð bara langbest í mínum hóp. Ég náttúrulega var alveg frekar mikið veik þegar placement tímarnir voru, þegar við vorum sett á level, þannig að ég var glötuð þann daginn. Just my Luck! En já ég var orðin svo ótrúlega pirruð yfir þessum hóp og þessum tíma að ég gat ekki hugsað um annað. Nú er ég búin að róast aðeins niður og vona að jazz-tíminn á morgun slái í gegn. Hlakka mjög til. Er heldur ekki í eins miklum hléum á morgun:D.

Þetta var fyrsti dagurinn minn í skólanum og ég vona svo sannarlega að næstu dagar verði betri.

- Ólöf -

Fyrsta djamm!

Við ákváðum að láta á það reyna að kaupa áfengi á sunnudagskvöldinu og það heppnaðist bara helvíti vel hjá okkur. Ásgeir, vinur Höllu, kom í heimsókn til okkar og við fengum okkur nokkra bjölla. Þar sem við komumst ekki inná neina staði hérna þurftum við bara að láta okkur nægja að kaupa sjoppubjór. Keyptum nú reyndar víst einhvern rónabjór sem við komumst að seinna um kvöldið sem hét King Cobra og var 6%, hehe;).
Við Hildur semsagt röltum útí sjoppu til að kaupa meiri bjór og þegar við vorum á leiðinni þangað hittum við á einherja kellu sem bað okkur um quarter. Við áttum ekkert en Hildur sagði: "Mabey after we have gone to the store". En í stað þess að bíða eftir okkur þá ákvað hún bara að elta okkur, sjúklega subbuleg drusla, og ætlaði að biðja okkur um bjór. Við þorðum ekki annað og gáfum henni bara einn bjór og dollara, bjórinn var nú ekki beint dýr. Þegar við mættum fyrir utan íbúðina þá hittum við á gaurana að drekka fyrir utan Barber shopið við hliðiná okkur. Við byrjuðum að spjalla við þá og kölluðum svo í Höllu og Ásgeir til að koma niður. Svo bara vorum við þar allt kvöldið að spjalla við strákana, sem voru allir reyndar meira og minna næstum þrítugir. Semsagt á bilinu 27 ára og 40 ára. Mér fannst bjórinn svo viðbjóðslega vondur að ég súpti svona rétt svo eina dós og þá var ég komin með nóg. En stelpurnar fengu svo sannarlega ekki nóg. Þær voru bara hressar:D. Það var sko sjúklega gaman að kynnast þessum strákum og spjalla við þá um Harlem. Svo þegar það kom að því að kynna okkur þá flæktust málin. Við semsgt vorum með alltof flókin nöfn fyrir þá og þar af leiðandi ákváðu þeir að gefa okkur öllum Harlem-nöfn. Og hér koma nöfnin, be prepared:

Halla - THE ROCK
Hildur - Sugah Hill
Ég - The GLUE

Við hlógum dátt allt kvöldið, og Hildur aðeins lengur en við ;). Þetta er semsagt sagan mín af okkar fyrsta djammi í New York. Síðan á mánudeginum höfðu strákarnir boðið okkur að fara með sér í skrúðgöngu í Brooklyn en stelpurnar voru svo gríðarlega þreyttar að við beiluðum. Beiluðum síðan líka á grillinu sem þeir buðu okkur líka í. Þeir hafa þó verið að hringja reglulega í okkur og tékka á okkur þannig að þeim hefur greinilega fundist við mjööög skemmtilegar:D.

Nóg í bili!

- The Glue (a.k.a. Ólöf Helga)