Helgin mín var mjög skemmtileg. Á laugardeginum fórum við Hildur að hitta krakkana á Union Square til þess að kaupa í matinn fyrir Quesadillas veisluna sem við vorum búin að plana. Við versluðum okkur fullt af osti, tortillaskökur og alls kyns grænmeti og kjöt. Síðan var farið heim til Nehuian um hálf4 til þess að hefja veisluhöldin. Það mættu reyndar ekki allir á réttum tíma en við vorum öll komin á endanum. Það var mjög gaman að elda heima hjá henni þar sem brunakerfið inni hjá henni var alltaf að fara í gang og það er víst ekki hægt að ýta á neinn svona takka eins og hjá okkur heldur þarf maður bara að opna gluggana og lofta út. Þar sem það var 14 stiga frost úti varð helvíti fljótt mjög kalt innandyra líka en við þurftum að reyna að þrauka á meðan verið var að steikja kjötið o.s.frv. Þegar eldamennskan var loksins búin var hafist handa og borðað eins og svín. Þetta var svo sjúklega gott og það bætti svo sannarlega bragðið að fá þessar fínu mexíkönsku sósur sem Nehuian hafði komið með að heiman eftir jólafríið. Ótrúlega sterkar en alveg ótrúlega góðar. Við létum bjórinn auðvitað ekki vanta eins og aldrei og það var svo sannarlega drukkið. Við vorum farin að fara í drykkjuleiki um hálf8 því við borðuðum svo snemma og byrjuðum að drekka svo snemma. Ekkert var sparað og áður en ég vissi af vorum við farin að taka vodkaskot og læti. Þegar klukkan var síðan orðin 10 færðum við okkur heim til Tatiönu þar sem Harry, maðurinn sem á íbúðina sem Nehuian býr í, var kominn heim. Alveg ótrúlega skemmtilegur dagur að mínu mati. Við Hildur og Victor fórum síðan bara heim með lestinni um 1.
Sunnudagurinn var nú ekkert ofboðslega viðburðarríkur. Ég var eiginlega bara heima allan daginn ýmist að þrífa og taka til eða að hlakka til að hitta hann Arnór minn daginn eftir. En ég kláraði að þrífa og gera allt fínt fyrir hann áður en hann kæmi. Um klukkan 5 um morguninn á mánudeginum var síðan einhver fáviti sem byrjðai að hringja á bjöllunni hjá okkur og bara í öllu húsinu. Ég skyldi ekkert í þessu fyrst og var ennþá hálfsofandi en síðan þegar ég rankaði við mér þá varð ég svo hrædd því það var einhver maður, örugglega á einhverju, fyrir utan húsið að hringja á alla bjöllurnar í svona 20 mínútur. Hann öskraði líka "Lindsay" mörgum sinnum en það er stelpa í húsinu sem heitir Lindsay. Ég var svo skíthrædd um að hann kæmist inn eða eitthvað og færi að ganga berserksgang í húsinu. Sem betur fer gerðist það ekki og ég fór bara aftur að sofa yfir Friends því ég var orðin svo skelkuð.
Á mánudeginum ætlaði ég síðan að vera ótrúlega öflug og fara í tíma í Cunninghamskólanum þar sem Ailey er í fríi. Þegar ég kem síðan á staðinn rétt fyrir 10 er hann lokaður út af því að það var víst Martin Luther King day í gær og ekki vissi ég neitt um það. Þannig að ég rölti bara aðeins um og fór svo bara aftur heim. Um kvöldið fór ég síðan loksins í lestina til að sækja Arnór á flugvöllinn. Hann átti að lenda 6:20 og ég var komin um hálf7 leytið á völlinn. Þar beið ég og beið og beið og beið. Loksins fékk ég sms frá Arnóri þar sem hann sagði að hann hefði verið að lenda og ætlaði að vera eldsnöggur út. Þá beið ég lengur og lengur og lengur. Arnór hringdi síðan í mig um korter yfir 7 til að segja mér að það væri ekki enn búið að hleypa úr vélinni. Loksins þegar þeim var síðan hleypt útúr vélinni þurfti aumingja fólkið að standa í endalaust langri röð í Customs draslinu sem er hérna í Ameríkunni. Arnór semsagt kom ekki út af flugstöðinni fyrr en rúmlega hálf9 og þá var ég sko glöð að sjá hann. Við tókum lestina heim og vorum komin heim um hálf11. Þá fengum við okkur pízzu því við vorum hvorug búin að borða kvöldmat og svo var farið að sofa.
Nú er Arnór í stöðuprófi í Parsons til þess að sjá á hvaða leveli hann er í enskunni. Síðan fær hann að vita hvaða tíma hann þarf að mæta í. Þetta verður spennandi.
Sæl að sinni, Ólöf
No comments:
Post a Comment